Sonoro na meblach.

Nic w konstrukcji się nie zmieniło. Ten sam promień oparcia, ta sama pianka, ta sama wysokość siedziska. Zmieniła się powierzchnia, a razem z nią to, jak miękka i głęboka wydaje się bryła. Oko czyta kształt, materiał i światło jednocześnie, więc tkanina jest jednym z sygnałów, po których odczytujemy formę.

Duże, spokojne pola tapicerki to naturalne środowisko SONORO. Z odległości kilku metrów widać, jak splot układa się w rytm, a kolor zyskuje głębię, której nie da jednolita powierzchnia. Im prostsza bryła, tym więcej ma do powiedzenia materiał.

Na łukach najlepiej widać, jak struktura pracuje ze światłem. Drobne przejścia tonalne podkreślają krzywiznę, a forma wydaje się miękciej. To dobry kierunek dla foteli o czytelnej, miękkiej sylwetce, także w mocniejszych kolorach.

Szeroki zagłówek to pionowa płaszczyzna, która eksponuje kolorowo tkaną powierzchnię trochę jak tkaninę rozpiętą na ramie. W jasnych neutralach buduje spokojną, warstwową sypialnię. W granacie albo śliwce staje się jej najmocniejszym elementem.

W małej skali SONORO zmienia rolę i z bryły staje się akcentem. Na pufie może wprowadzić mocniejszy kolor, na ławce w nogach łóżka powtórzyć ton zagłówka w bardziej wyrazistej strukturze. To najprostszy sposób, żeby bordo, śliwka czy karmel pojawiły się we wnętrzu bez ryzyka, że je zdominują.

Meble dziecięce też mogą mówić językiem całego wnętrza. Jasnoniebieskie SONORO jest świeże i lekkie, ale dzięki wyraźnej strukturze nie wygląda słodko ani infantylnie. Dobrze odnajdzie się na małym fotelu, pufie czy tapicerowanym zagłówku, obok jasnego drewna, kremu i miękkich neutrali. Ta sama tkanina, inna skala, inny charakter.